چه مهربان دست مهربانت را به نگاه مظلومانه ی مظلومی روانه میکنی؟!
چه اشک های روان و جاری از گونه های آرامت پر سخن از دل ناآرامت دارد؟!
چه صدای موسیقی گونه ی ناله هایت خبر از منی با منیت و دروغ یا راست میدهد؟!
و چه عجیب تو صبر میکنی و  وای بر من و مایی که تو را تنها در حس غریبمان جست و جو میکنیم؟!
تو که بودی و که هستی که اگر نبودی انتظار معنای خود را به باد می سپرد؟!

مولا جان، جان نا قابل ما فدای لحظه ای نگاه تو
تو اگر دعامون نکنی هیچ نداریم...

یا زهرا سلام الله علیها